Γιάννη μας,
Σεβαστέ και αγαπημένε,
Ιωάννης Γεωργίου Αναστασιάδης
Υποκλίνομαι στη σεπτή σορό σου αρνούμενη να πιστέψω ότι έφυγες, ότι ο κύκλος της ζωής σου έκλεισε στα 72 σου χρόνια.
Ο θάνατός σου με συγκλόνισε, γιατί ήσουν ξαδέλφος αλλά σε ένιωθα αδελφό. Δεν μπορώ και δεν θέλω να το συνειδητοποιήσω.
Είναι μαχαιριά στην καρδιά μου, βαρύ πένθος στην οικογένειά μας.
«Μα ήταν θέλημα Θεού κοντά Του να σε πάρει
και να μας κάψει την καρδιά, καλό μας παλικάρι».
Χάσαμε την περηφάνια μας με την εξέχουσα προσωπικότητα, τον λαμπρό επιστήμονα με τον άψογο χαρακτήρα.
Δηλώνω αδύναμη να απαριθμήσω τις αρετές σου και να καταγράψω την αξιοπρεπή ζωή σου.
Ακτινοβολούσες με το μέτωπο καθαρό και γοήτευες με το ανάστημα στον ουρανό.
Ήσυχος, πράος κι ευγενικός από τη φύση σου, με πνευματική συγκρότηση, ανοιχτή αντίληψη και διεισδυτική σκέψη.
Σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι με ήθος και σεμνότητα χωρίς εγωισμούς και μικρότητες.
Γιάννη μας,
Από την τρυφερή παιδική ηλικία, ορφανός, κατάφερες, με ατσαλένια θέληση και εξυπνάδα, να ανοίξεις μόνος σου τον δρόμο της ζωής.
Εισήχθης από τους πρώτους στην τότε Ανωτάτη Εμπορική και τελείωσες αριστούχος.
Ακολουθώντας τα βήματα του αείμνηστου θείου σου, Εμμανουήλ Σακέλλη, εισήχθηκες πρώτος και εντάχθηκες στο Σώμα Ορκωτών Ελεγκτών της Ελλάδος, όπου υπηρέτησες με εντιμότητα και επιστημονικό κύρος.
Παράλληλα τελείωσες και τη Νομική.
Συνέγραψες βιβλία και άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες. Δίδαξες επί σειρά ετών δόκιμους ορκωτούς λογιστές σε επιστημονικά σεμινάρια.
Ήλεγξες μεγάλες τράπεζες, ξενοδοχειακές μονάδες, συμβούλεψες εταιρείες και δήμους και τον γαμπρό μου για τις επιχειρήσεις του.
Όμως το μεγαλύτερο επίτευγμά σου ήταν η οικογένεια που δημιουργήσατε με την αγαπημένη σου Σούλα, τα εξαιρετικά παιδιά και τα εγγόνια σας.
Υποδειγματικός οικογενειάρχης, Άρχοντας, γαλαντόμος, κουβαλητής στο σπίτι σου. Πόσες φορές σε συνάντησα στη Λαϊκή…
Η προσωποποίηση της καλοσύνης, της υπομονής και της δικαιοσύνης.
Στοργικός και διορατικός πατέρας μόρφωσες και προίκισες τις κόρες σου στη Ρόδο, στην Κω, στην Κάρπαθο.
Τους δίδαξες να αποφασίζουν σωστά, με κριτική σκέψη, να αντιμετωπίζουν τη ζωή με υπευθυνότητα και τους άφησες ως παρακαταθήκη την αδελφική αγάπη.
«Να είστε αγαπημένες και να προσέχετε τη μητέρα σας» ήταν η επιθυμία σου.
Τα δύο τελευταία χρόνια πέρασες δύσκολα… Πολύ δύσκολα…
Αλήθεια… δεν το άξιζες.
«Θα ’σχιζα γη και ουρανό, Γιάννη, αν ωφελούσα,
και το αθάνατο νερό μέρες θα κουβαλούσα,
να σταματήσω το κακό που σ’ είχε σημαδέψει
κι έγινε η αφορμή στον Άδη να σε πέψει».
Ζούσες με το οξυγόνο, στερούμενος το αυτονόητο δικαίωμα της ελεύθερης αναπνοής.
Τελευταία, απουσίασες από χαρές και γεγονότα χωρίς να απολαύσεις την αγκαλιά των παιδιών, το χάδι των εγγονιών, την παρέα των συγγενών και των φίλων σου.
Κι όμως, δεν λύγισες.
Ήσουν αγωνιστής. Υπέμενες αξιοπρεπώς ως το τέλος.
Άντεξες να γίνει ο γάμος της Ειρήνης όπως της άξιζε.
Λογικός με καθαρή σκέψη, συνέχιζες να οργανώνεις, να δίνεις οδηγίες, να φροντίζεις ώστε να γίνουν όλα όπως πρέπει.
«Δεν θα με ξαναδείς, Μιχαλάκη», είπες στον ανιψιό μου, τον Μιχάλη Κλαδά, τελευταία στο νοσοκομείο, ενδιαφερόμενος και για την εξέλιξή του στην Αμερική.
«Η ζωή προχωράει με και χωρίς εμένα» στη λατρεμένη σου σύζυγο λίγο πριν πεθάνεις.
Κι όμως, εμείς δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η ζωή προχωρά χωρίς εσένα.
Αγαπημένε μου ξάδελφε,
Σε αγαπούσα και σε θαύμαζα για όλα όσα συνδύαζες.
Καλοσυνάτος και σοβαρός σπινθηροβολούσες ευφυΐα, με βαθιά γνώση για το καθετί.
Ένιωθα και τη δική σου αγάπη.
Αγάπη αμοιβαία, που αναπτύχθηκε στα χρόνια των σπουδών μου, στο σπίτι σας στην Παλιά Πόλη της Ρόδου, όπου φιλοξενήθηκα με οικογενειακή στοργή.
Θα μου λείψει η λεπτή φωνή σου στο τηλέφωνο, η συζήτηση για καθετί που με απασχολούσε και μοιραζόμουν μαζί σου.
Ήξερα πως θα μου έδινες τη σωστή συμβουλή και την ψύχραιμη καθοδήγηση.
Οι ευχές σου σε κάθε ονομαστική εορτή και ο τρόπος που με ρωτούσες:
«Τι κάνει η θεία; ( Σε κλαίει μέρες)…
Τι κάνουν οι Αμερικάνοι;»
Μου χάρισες αναμνήσεις που θα κουβαλώ πάντα μέσα μου.
Μου γνώρισες τον Πλάτωνα, την κλασική μουσική, το σκάκι, το κολύμπι με βατραχοπέδιλα.
Σούλα μου, έχασες θησαυρό, πολύτιμο θησαυρό, τον άνθρωπό σου, το στήριγμά σου.
Σε λάτρεψε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του.
Κι εσύ στάθηκες δίπλα του σωστή κυρία με αγάπη, αυταπάρνηση και δύναμη, παράδειγμα για όλους μας. Στις δύσκολες στιγμές βράχος, δεν έφυγες ούτε μέρα ούτε νύχτα από το πλευρό του.
Δεν υπάρχουν λόγια να σε παρηγορήσουν.
Εύχομαι να βρεις τη δύναμη, μέσα από την καλή ζωή και τα όμορφα που ζήσατε μαζί, να αντέξεις τη μεγάλη απώλεια.
Χριστίνα, Ευαγγελία, Ειρήνη μου, Δήμο και Μιχάλη,
Ο πατέρας σας ήταν το σημαντικότερο κεφάλαιο της ζωής σας αλλά κι εσείς ανεβάσατε το όνομά του σε υψηλά επίπεδα.
Εισέπραξε αγάπη, περηφάνια και φροντίδα.
Η ευχή του θα σας συνοδεύει παντού και πάντα, σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε κάθε απόφαση.
Γιατί όσα σας δίδαξε δεν τελειώνουν με τον θάνατό του.
Θα ζουν μέσα σας.
Νίκο μας, ευαίσθητε, κουράγιο.
Άδικος και πρόωρος ο αποχωρισμός…
Ανέκαθεν ήσουν ο μεγάλος αδελφός, εκείνος που σήκωνε πάντα τα βάρη της οικογένειας.
Ξέρω ότι θα γίνεις ακόμη πιο δυνατός για τη Σούλα και τα παιδιά.
Ηλία μας, λεβέντη, κουράγιο.
Ήσασταν αγαπημένα αδέλφια, καμάρωνε για σένα αλλά κι εσύ του στάθηκες μέχρι το τέλος.
Υπήρξατε υπόδειγμα αδελφικής αγάπης και αφοσίωσης.
Σοφία και Πόπη μου,
χάσαμε τον Γιάννη μας.
Αλλά έναν άνθρωπο σαν τον Γιάννη δεν τον χάνεις ποτέ πραγματικά.
Ζει μέσα από τα παιδιά του, τα εγγόνια του, τη μικρή Ιωάννα, που αξιώθηκε να δει και να ακούσει το όνομά του.
Μένει στη μνήμη μου η βάφτισή της με τη χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.
Θα τον έχουμε πάντα στη σκέψη μας ορθό και περήφανο, μέσα από τις πράξεις και τις αρχές του.
«Γιάννη μας, στον Παράδεισο λεύθερα ν’ αναπνέεις,
και πάντα με τη μνήμη σου όλους θα μας εμπνέεις».
Η θεία Βαγγελίστρια θα σε περιμένει, όπως σε περίμενε τότε που ερχόσουν φοιτητής από την Αθήνα.
Θα σε περιμένει ο θείος Γιώργης, όλοι από τις οικογένειες Σακέλλη, Τσαπούκης, Αναστασιάδη.
Θα σε περιμένει κι ο πατέρας μου, που τόσο σε αγαπούσε και σε θαύμαζε.
Μου έλεγε να σε έχω πρότυπό μου.
Κι εγώ το δηλώνω:
Υπήρξες για μένα πρότυπο.
«Ένα κλωνί βασιλικό δώσε του να μυρίσει
και πες του, περιμένουμε ακόμα γυρίσει»
Είμαι ευγνώμων που μας αγαπούσες και μας εκτιμούσες.
Όταν θα ανθίζουν στον κήπο μου τα δάκρυα-μυρτοπούλια, που τόσο αγαπούσες, θα τα φέρνω στον τάφο σου.
Σου υπόσχομαι πως η αγάπη μας θα μείνει ζωντανή στη Σούλα, στα παιδιά και στα εγγόνια σου κι εσύ πάντα στην καρδιά μας.
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μου ξάδελφε, Γιάννη.
Αιωνία σου η μνήμη.
Φωτεινή Σταματιάδη
