Κάρπαθος 1937 Ιταλική Κατοχή, φασισμός, δικτατορία του Μουσολίνι.
Στρατιωτικός διοικητής Δωδεκανήσου ο Ντε Βέκκι. Στυγνός, βλοσυρός, αμείλικτος, στενός συνεργάτης του Μουσολίνι και ένας εκ των ιδρυτών του φασιστικού καθεστώτος στην Ιταλία.

Άμεσος στόχος του ο εξιταλισμός της Δωδεκανήσου.
Κατήργησε τα ελληνικά στα σχολεία και διέταξε να διδάσκονται μόνο τα ιταλικά.
Απαγόρευσε τα ελληνικά τραγούδια και τις διασκεδάσεις.
Αποτέλεσμα οι γονείς να μην στέλνουν τα παιδιά στα σχολεία.

Λύσσαξαν οι καραμπινιέροι και προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εξαναγκάσουν τους γονείς να στείλουν τα παιδιά τους στα σχολεία.

Μάταιος κόπος! Ούτε οι απειλές ούτε οι φοβέρες ότι οι γονείς θα υποστούν αυστηρότατες κυρώσεις αν δεν συμμορφωθούν με τις διαταγές τους έφεραν αποτέλεσμα.

Τους καλούσαν στο δημαρχείο και μεταχειρίζονταν κάθε μέσο για να τους αναγκάσουν να υποκύψουν.

“Έχουμε να μαζέψουμε τις ελιές μας και έχουμε τα παιδιά μαζί για να μας βοηθουν”.

Ένα πρωί που καθόμουν στο καφενείο και έπινα τον καφέ μου, έρχεται ο κλητήρας και μου λέει πως με ζητούσαν στα γραφεία της κοινότητας.

Ξαφνιάστηκα γιατί δεν ήξερα τι με ήθελαν. Πήγα. Ήταν μαζεμένο όλο το κοινοτικό συμβούλιο και ο πρικαντιέρης (σταθμάρχης) στη μέση. Κατάλαβα το κόλπο.

Γνωρίζουμε, μου λέει ο πρόεδρος πως μένεις με την αδερφή σου και τον γαμπρό σου.
Τους ζητήσαμε αλλά δεν τους βρήκαμε.
Μας είπαν ότι λείπουν στις ελιές τους.
Φωνάξαμε λοιπόν εσένα που ζεις μαζί τους να μας πεις γιατί δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο.

“Μα υποθέτω πως όταν μαζέψουν τις ελιές θα επιστρέψουν και θα τα στείλουν”.

Έξαφνα ο πρικαντιέρης άρχισε να χτυπά τα χέρια του στο τραπέζι και να φωνάζει μανιασμένος.

“Γιατί το κάνουν αυτό, γιατί, γιατί, γιατί;”

Δεν κρατήθηκα και του λέω “Να σας πω εγώ σενιόρ γιατί! Να βγάλετε τα ιταλικά, να βάλετε πίσω τα ελληνικά και να είστε βέβαιος ότι θα έρθουν όλα τα παιδιά! Ιταλούς δεν θα μας κάνετε με τη βία!”

Μια βαριά ατμόσφαιρα κάλυψε την αίθουσα. Χαιρέτησα κι έφυγα.

Έρχεται σε λίγο ένας σύμβουλος και μου λέει “Φίλε Γιώργη μας έκαψες! Μας έμπλεξες άσχημα όλους με εκείνα που είπες στον πρικαντιέρη. Θα έχουμε συνέπειες!”

Οι συνέπειες δεν άργησαν να εκδηλωθούν.
Συνέλαβαν έξι συγχωριανούς ως υποκινητές και τους έστειλαν με συνοδεία στη Ρόδο.

Εκεί τους υπέβαλαν σε πολλά μαρτύρια και εξευτελισμούς και ασφαλώς ή θα τους φυλάκιζαν ή θα τους εξόριζαν εάν δεν συνέπιπτε να περάσει από τη Ρόδο ο αείμνηστος μητροπολίτης Καρπάθου Κάσου Γερμανός και με τη μεσολάβηση του εστάλησαν πίσω στην Κάρπαθο με αυστηροτάτους κατ’ οίκον περιορισμούς.

Η ποινή προς εμένα ήταν σκληρή. Εξορία! Αφορμή η αμερικανική μου υπηκοότητα.

Με θλίψη άφησα πίσω την σκλαβωμένη μου πατρίδα, γονείς και φίλους, για να βρεθώ σε λίγο στρατευμένος στον Ειρηνικό, στην φωτιά του πολέμου.

Τραγικά χρόνια, σκλαβωμένα, απελπισμένα.

Σήμερα καθώς περιγράφω αυτές τις δύσκολες στιγμές της ζωής μου, αναθυμούμαι εσένα φίλε μου Ανδρέα, που ανεβασμένος σε ένα τραπέζι τραγουδούσες τον εθνικό μας ύμνο και το “Αθήνα και Περαία μου και ελληνική σημαία μου, να κυματίσεις μια και δυο, στ’ Απέρι στο καμπαναριό!”

Όπου και αν βρίσκεσαι να είσαι καλά.

Ένα μικρό απόσπασμα από τις αναμνήσεις του πατέρα μου Γ.Κ.Μ. Αθήνα 1978.