Κύριε Ταγματάρχα,
Με την ολοκλήρωση της Διοικήσεως σας και την αναχώρηση σας από την Κάρπαθο, αισθάνομαι την ανάγκη, ως ένας από τους στρατιώτες που υπηρέτησαν υπό τη διοίκηση σας, να σας γράψω λίγα λόγια για την παρουσία σας στη ζωή της Μονάδας και κυρίως, για τον άνθρωπο που γνωρίσαμε όλα αυτά τα χρόνια.
[1]
Υπηρετήσατε ως Διοικητής με τρόπο που δύσκολα περνά απαρατήρητος.
Δεν περιοριστήκατε ποτέ στον ρόλο και στις τυπικές υποχρεώσεις της θέσης σας.
Ήσασταν παρών.
Στο στρατόπεδο, στις εκπαιδεύσεις, στις δύσκολες στιγμές, στις καθημερινές ανάγκες και στα προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν.
Ήσασταν ένας Διοικητής που επέλεξε να βρίσκεται κοντά στους ανθρώπους του και να γνωρίζει από πρώτο χέρι την πραγματικότητα που βίωναν.
Κατά τη διάρκεια της Διοικήσεώς σας αφήσατε πίσω σας ένα σημαντικό έργο.
Με προσπάθεια, επιμονή και προσωπική παρουσία, βελτιώσατε ουσιαστικά τις συνθήκες της Μονάδας και προσπαθήσατε να κάνετε το στρατόπεδο έναν καλύτερο χώρο για όλους όσοι υπηρετούσαν σε αυτό.
Όμως, όσο σημαντικό και αν είναι το έργο που αφήνει ένας Διοικητής πίσω του, πιστεύω πως η πραγματική του παρακαταθήκη δεν μετριέται μόνο σε έργα, εγκαταστάσεις και αλλαγές.
Μετριέται στους ανθρώπους.
Και σε αυτόν τον τομέα, κύριε Ταγματάρχα, αφήνετε πίσω σας κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Για εμάς τους στρατιώτες δεν υπήρξατε απλώς ο Αξιωματικός που είχε την ευθύνη της Μονάδας.
Υπήρξατε ένας άνθρωπος που μπορούσαμε να αισθανθούμε κοντά μας. Δίκαιος και απαιτητικός όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν, αλλά ταυτόχρονα ανθρώπινος, προσιτός και πρόθυμος να ακούσει.
Σε μια περίοδο της ζωής μας κατά την οποία πολλοί από εμάς βρισκόμασταν μακριά από τις οικογένειες και τον τόπο μας, η παρουσία ενός Διοικητή που ενδιαφέρεται πραγματικά για τους ανθρώπους του είχε ιδιαίτερη σημασία.
Ίσως, όταν κάποιος βρίσκεται μέσα στην καθημερινότητα της υπηρεσίας, να μην αντιλαμβάνεται πάντα τη σημασία αυτών των πραγμάτων.
Με τον χρόνο, όμως, καταλαβαίνει πως αυτό που τελικά μένει δεν είναι οι διαταγές, οι υπηρεσίες ή οι δύσκολες ημέρες.
Μένουν οι άνθρωποι.
Μένουν οι στιγμές.
Μένει ο τρόπος με τον οποίο κάποιος σε έκανε να αισθανθείς.
Και εσείς καταφέρατε να αφήσετε ένα εξαιρετικό αποτύπωμα στους ανθρώπους που υπηρέτησαν μαζί σας.
Παράλληλα, κατά την παραμονή σας στην Κάρπαθο, δεν περιοριστήκατε μόνο στη σχέση σας με τη Μονάδα. Καταφέρατε να έρθετε κοντά και με την τοπική κοινωνία.
Γνωρίσατε ανθρώπους, δημιουργήσατε φιλίες και αποκτήσατε δεσμούς που ξεπέρασαν τα όρια της υπηρεσιακής σας ιδιότητας.
Για πολλούς κατοίκους του νησιού δεν θα είστε απλώς ο πρώην Διοικητής του Πυροβολικού.
Θα είστε ένας άνθρωπος που γνώρισαν, εκτίμησαν και αγάπησαν.
Και αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα παράσημα που μπορεί να κερδίσει ένας Αξιωματικός.
Σήμερα, λοιπόν, που έφτασε η ώρα της αναχώρησης σας, δεν είναι εύκολο να ειπωθεί ένα απλό «αντίο».
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από έναν τόπο και, όταν φεύγουν, είναι σαν να μην πέρασαν ποτέ.
Υπάρχουν όμως και εκείνοι που αφήνουν πίσω τους κάτι από τον εαυτό τους.
Εσείς ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία.
Αφήνετε πίσω σας το έργο σας, τις προσπάθειές σας, τις στιγμές που μοιραστήκατε μαζί μας και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπους που θα θυμούνται την παρουσία σας με σεβασμό και αγάπη.
Η Κάρπαθος μπορεί να ήταν ένας ακόμη σταθμός στην πορεία της στρατιωτικής σας ζωής.
Για εμάς, όμως, θα είστε για πάντα ένα κομμάτι της ιστορίας της Μονάδας μας και ένας άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή μας και άφησε το δικό του αποτύπωμα.
Σας εύχομαι ολόψυχα η συνέχεια της πορείας σας να είναι αντάξια της μέχρι σήμερα διαδρομής σας.
Να έχετε υγεία, δύναμη, επιτυχίες και ανθρώπους γύρω σας που να σας εκτιμούν και να σας στηρίζουν, όπως και εσείς στηρίξατε τόσους ανθρώπους κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας σας.
Και ποιος ξέρει;
Ίσως κάποια ημέρα οι δρόμοι σας να σας φέρουν ξανά στην Κάρπαθο.
Το νησί θα είναι εδώ, οι άνθρωποι που σας γνώρισαν θα σας θυμούνται και οι πόρτες θα παραμένουν ανοιχτές.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι, ακόμη κι όταν φεύγουν, δεν φεύγουν πραγματικά.
Μένουν στις αναμνήσεις μας, στις ιστορίες που θα λέμε και στα χρόνια που θα περάσουν.
Κύριε Ταγματάρχα, σας ευχαριστούμε για όσα προσφέρατε.
Σας ευχαριστούμε για όσα μας διδάξατε, για όσα κάνατε για τη Μονάδα και, πάνω απ’ όλα, για τον τρόπο με τον οποίο σταθήκατε απέναντι στους ανθρώπους σας.
Σας αποχαιρετούμε με σεβασμό, εκτίμηση και ευγνωμοσύνη.
Δεν σας λέμε αντίο.
Η Κάρπαθος θα σας περιμένει.!
Με του νησιού το έθιμο ευχές θα σας χαρίσω.
Και από τα βάθη της καρδιάς θα σας ευχαριστήσω.
Θάρρος σας είχα πάντοτε στις μέρες της θητείας.
Υπό τη σκέπη να ‘σαστε πάντα της Παναγίας.
Με υγεία να πορεύεστε εις το λειτούργημά σας.
Να χαίρεστε τη σύζυγο και τα καλά παιδιά σας.
Κι αν θα βρεθείτε μακρυά ποτέ μην λησμονείτε.
Στην όμορφη μας Κάρπαθο πάλι να ξαναρθείτε.
Ένας παλιός Στρατιώτης σας . . .