Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν στο βαθύ μας πένθος για την απώλεια του πολυαγαπημένου μας Παναγιώτη Σκευοφύλακα.
[1]+Παναγιώτης Σκευοφύλακας, (1932 -2026)
Μοιραζόμαστε τον επικήδειο λόγο που αναγνώστηκε από τον εγγονό του Νίκο Σκευοφύλακα για όσους δεν κατάφεραν να τον συνοδέψουν στην τελευταία του κατοικία:
«Σήμερα αποχαιρετούμε έναν σπουδαίο άνθρωπο.
Έναν άνθρωπο που με τον μόχθο, την πίστη, την αγάπη και την αξιοπρέπεια του άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στις ζωές όλων μας.
Αποχαιρετούμε τον αγαπημένο μας παππού, Παναγιώτη Σκευοφύλακα.
Ο παππούς μας γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1932 στην αγαπημένη του Κάρπαθο.
Μεγάλωσε μαζί με τα δύο του αδέλφια, τον Ιωάννη και τον Μηνά, σε δύσκολα χρόνια, μαθαίνοντας από μικρός την αξία της οικογένειας, της εργατικότητας και της πίστης.
Από μικρός έδειξε το πάθος και την αγάπη του για τον αθλητισμό, διαπρέποντας στο ποδόσφαιρο παίζοντας στην εθνική και κερδίζοντας πολλά μετάλλια στα 100 μέτρα.
Στην συνέχεια, εισήχθη στην Ανωτάτη Εμπορική και μετά, σε νεαρή ηλικία, πήρε τη γενναία απόφαση να αφήσει πίσω την πατρίδα του και να ταξιδέψει στην Αμερική, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Ήταν ένας δύσκολος αποχωρισμός από τον τόπο που τόσο αγαπούσε.
Όπως χιλιάδες Έλληνες μετανάστες εκείνης της εποχής, βρέθηκε αντιμέτωπος με πολλές δυσκολίες.
Δεν γνώριζε τη γλώσσα, δεν είχε τίποτα εύκολο μπροστά του.
Όμως δεν λύγισε ποτέ. Με επιμονή, αξιοπρέπεια και σκληρή δουλειά κατάφερε να σταθεί στα πόδια του.
Αργότερα κατατάχθηκε στον Αμερικανικό Στρατό και υπηρέτησε στον Πόλεμο της Κορέας, ως πεζοναύτης στην πρώτη γραμμή, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά το θάρρος και το αίσθημα ευθύνης που τον χαρακτήριζαν.
Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας ασχολήθηκε με την επιχειρηματικότητα, δημιουργώντας εστιατόρια και εργαζόμενος ακούραστα για να προσφέρει στην οικογένειά του μια καλύτερη ζωή.
Η μεγαλύτερη όμως ευλογία της ζωής του ήταν η γνωριμία του με την αγαπημένη του σύζυγο, την Ευαγγελία. Μαζί δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια και απέκτησαν δύο παιδιά, την Καίη (Καλλιόπη) και τον Γεώργιο, τα οποία μεγάλωσαν με αγάπη, αρχές και πίστη.
Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του κατείχε και η γνωριμία του με τον Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνα.
Τον αγαπούσε βαθιά και αντλούσε δύναμη από τη σχέση τους.
Ευχόμαστε σήμερα η ευχή και η πνευματική του προστασία να συνοδεύουν τον παππού μας σε αυτό το τελευταίο και σημαντικό ταξίδι προς την αιωνιότητα.
Από την κόρη του Καίη (Καλλιόπη) απέκτησε δύο εγγόνια: την Ελίζα και τον Παντελη.
Από τον γιό του Γεώργιο απέκτησε τρία εγγόνια τον Παναγιώτη, τον Νίκο και τη Ζωή-Ταξιαρχία.
Μία από τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής του ήταν ότι πρόλαβε να δει όλα του τα εγγόνια να προοδεύουν και να εισάγονται στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, πραγματοποιώντας τα όνειρά τους.
Πρόλαβε ακόμη να παντρέψει δύο από τα εγγόνια του, την Ελίζα και τον Παντελή και να κρατήσει στην αγκαλιά του τα πέντε δισέγγονά του: την Κάλλια , τον Απόλλωνα, τη Σήλια, τον Κυριάκο και τον Θοδωρή.
Και είχε ακόμη τη χαρά να δει την εγγονή του, τη Ζωή-Ταξιαρχία, να αρραβωνιάζεται και να ξεκινά τη δική της οικογένεια.
Όταν επέστρεψε οριστικά στην Κάρπαθο και συνταξιοδοτήθηκε δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να προσφέρει.
Από την μια στα ποδοσφαιρικά δρώμενα, όπου διετέλεσε πρόεδρος του Ποσειδώνα και από την άλλη, η αγάπη του για την Εκκλησία και τον τόπο του ήταν έμπρακτη.
Υπήρξε μέλος της Εκκλησιαστικής Επιτροπής της Ευαγγελίστριας Καρπάθου και μαζί με τον πατέρα Ναθαναήλ και νυν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κώου και Νισύρου και υπο της ευλογίες και του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Καρπάθου και Κάσου κ.κ Αμβροσίου συνέβαλε ουσιαστικά στην αναβίωση των πανηγυριών και των εξωκκλησιών των Πηγαδίων, ιδιαίτερα της Αγίας Κυριακής και της τόσο αγαπημένης του Παναγίας της Λαρνιώτισσας.
Με την ίδια ανιδιοτέλεια προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας, βοηθώντας σε κάθε ανάγκη που παρουσιαζόταν, με ξεχωριστή αγάπη και αφοσίωση στο μεγάλο πανηγύρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η ημέρα της κοιμήσεώς του συνέπεσε με την συμπλήρωση τριάντα πέντε χρόνων από τα εγκαίνια του Ιερού Ναού της Ευαγγελίστριας Καρπάθου, ενός ναού που αγάπησε και υπηρέτησε με όλη του την ψυχή.
Ευχόμαστε η Παναγία, την οποία υπηρέτησε με τόση πίστη σε όλη του τη ζωή, να τον συντροφεύει τώρα στο τελευταίο του ταξίδι και να τον αξιώσει της αιώνιας ανάπαυσης κοντά στον Υιό της.
Μεγάλη του αγάπη ήταν και η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Βασσών, όπου συνέβαλε σημαντικά στην ανέγερση του εκκλησιαστικού μεγάρου, αφήνοντας και εκεί τη δική του πολύτιμη παρακαταθήκη.
Παππού μας…
Φεύγεις και αφήνεις πίσω σου ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Για εμάς, την οικογένειά σου, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο.
Πώς να ξεχάσουμε τις αμέτρητες ιστορίες σου, τις συμβουλές σου, το γέλιο σου, την παρουσία σου, την αγκαλιά σου;
Θα λείψεις σε όλους αφάνταστα.
Περισσότερο από όλους όμως θα λείψεις στην πολυαγαπημένη σου σύζυγο, τη γιαγιά μας Ευαγγελία. Εκείνη στάθηκε δίπλα σου σε κάθε στιγμή της ζωής σας.
Στις χαρές, στις δυσκολίες, στις δοκιμασίες. Έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να σε έχει κοντά της όσο περισσότερο γινόταν.
Μαζί πορευτήκατε εξήνταεφτά ολόκληρα χρόνια έγγαμου βίου, χτίζοντας μια οικογένεια που σήμερα σε αποχαιρετά με βαθιά ευγνωμοσύνη.
Φεύγεις όμως παππού μας και μας αφήνεις γεμάτους με όλα όσα μας δίδαξες.
Με τις αξίες που μας κληροδότησες, με το παράδειγμα της εργατικότητας, της πίστης, της αγάπης προς την οικογένεια και την Εκκλησία.
Προσευχόμαστε ο Θεός να σε αναπαύσει και να σε αξιώσει της Βασιλείας των Ουρανών.
Ευχόμαστε να σε τοποθετήσει στο πιο όμορφο μέρος του Παραδείσου, εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη ή στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητη.
Να μας βλέπεις από ψηλά, να μας προστατεύεις με τις προσευχές σου και να χαίρεσαι για την οικογένεια που τόσο αγάπησες.
Σε αγαπάμε πολύ.
Δεν πρόκειται ποτέ να σε ξεχάσουμε
Αιωνία σου η μνήμη».