Στη Λέσχη μας διάβασαμε το βιβλίο του Νικου Δαββετα ,”η δεσμοφύλακας”. Πρόκειται για ένα εκτεταμένο πεζογράφημα (νουβελα θα το έλεγε κάποιος), το περιεχόμενο του οποίου εκτυλίσσεται μέσα από αυτοτελή αφηγηματα που αρθρώνονται σπονδυλωτα στο κοινό θέμα της ασθενειας Αλτσχάιμερ, από την οποία πάσχει η μητέρα του αφηγητή.
[1]Σοφία Παράσχου-Χατζηδημητρίου
Ο συγγραφέας σε εισαγωγικό σχόλιο προσδιορίζει ως αυτοβιογραφικό το έργο του, πληροφορία που ο αναγνώστης ουτως η άλλως βιώνει διαβάζοντας το έργο. Η μητέρα, δεσμοφύλακας για πολλά χρόνια στις γυναικείες φυλακές, βαδίζει στον σκοτεινό δρόμο της άνοιας, χάνοντας αργά και σταθερά την επαφή με την πραγματικότητα.
[2]
Σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο ο αφηγητής-γιος στέκεται δίπλα της, άλλοτε με υπομονή, άλλοτε με στωικότητα, άλλοτε με πόνο, καθώς βλέπει να χάνονται μαζί με την μητέρα του και οι δικές του αναμνήσεις της κοινής τους ζωής. Θα περίμενε κανείς η ανάγνωση ενός έργου με τόσο “δύσκολο” θέμα να φορτίζει τον αναγνώστη με δυσάρεστα συναισθήματα.
Καθε άλλο!! Η εξαιρετική γραφή του Δαββετα, η χωροθέτηση των επιμέρους σύντομων αφηγημάτων, οι ζωντανοί διάλογοι μανας και γιου, αλλά κυρίως το υποδόριο ποιητικό χιούμορ έχουν ως αποτέλεσμα το έργο να διαβάζεται με ενδιαφέρον και -γιατι οχι- με απόλαυση!