ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ
Από τον γιο του Ιωάννη Μιχ. Διακολιό
Ο θάνατος είναι κι αυτός μέρος της επίγειας ζωής. Είναι ο επίλογός της. Και όπως κάθε επίλογος χαρακτηρίζεται από την θλίψη του αποχωρισμού, την συγκίνηση του τελικού αποχαιρετισμού, τις αναμνήσεις του παρελθόντος και αισίως φέρνει την ώρα του απολογισμού.
[1]Μιχαήλ Ι. Διακολιός
Η ώρα του θανάτου είναι πάντα δύσκολη γιατί φέρνει την ύψιστη κριτική. Αυτήν στην οποία κρίνονται οι πράξεις μιας ζωής, οι αποφάσεις και οι επιλογές της, κρίνονται οι βάσεις πάνω στις οποιες στηρίχτηκε, το χώμα πάνω στο οποίο ρίζωσε και τον τόπο πάνω από τον οποίο άνθισε.
Είναι ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου ένα ταξίδι με αφετηρία την γέννησή του, αλλά και με ένα τέλος. Σ’ αυτό το σημείο, το βλέμμα μας γυρίζει και κοιτάζει προς τα πίσω και ατενίζει ολόκληρη την πορεία που διανύσαμε, και μόνο τότε αντιλαμβανόμαστε ότι η αξία της δεν προσμετράται από το πόσα φτιάξαμε, ούτε από το πόσα δουλέψαμε, αλλά από το πόσα προσφέραμε. Πόσα προσφέραμε στους συνανθρώπους μας, στην οικογένειά μας και στην κοινωνία. Και με τις πράξεις μας αυτές, ορίζουμε το προσωπικό μας αποτύπωμα. Το ίχνος που αφήνουμε πίσω μας για να μας θυμούνται οι κατοπινοί, όταν εμείς οι ίδιοι μεταβαίνουμε από την θνητότητα προς την αθανασία. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που την ώρα του θανάτου τους αντέχουν σε αυτού του είδους την κριτική, γιατί δεν είναι μόνο σκληρή, αλλά και απαιτητική και στοχεύει στην υπέρτατη υπέρβαση της φτωχής ανθρώπινης ύπαρξης και την προσέγγιση της θείας, παραδείσιας φύσης που ο δημιουργός δώρισε στον άνθρωπο πριν ο ίδιος αποστρέψει το βλέμμα του στις υλιστικές, εφήμερες και φθαρτές απολαύσεις.
Η αξία της ζωής μετριέται σαν η διαφορά που προκύπτει όταν από τα όνειρα και τις προσδοκίες της νεότητας αφαιρέσεις τα πεπραγμένα της ωριμότητας. Ο πατέρας μου ήξερε ότι είχε μεγαλώσει πια, όταν οι αναμνήσεις του έγιναν περισσότερες από τα όνειρά του και ήξερε ότι πλησίαζε το τέλος όταν το μόνο που απέμεινε ήταν οι αναμνήσεις. Και έτσι, τόσο με την ζωή του όσο και με τον θάνατό του απέδειξε ότι οι άνθρωποι ζουν αληθινά όταν προσφέρουν, όταν δημιουργούν, όταν εργάζονται, όταν παλεύουν. Όχι μόνο όταν αναπνέουν. Θα συνεχίσει να ζει μέσα από τις συμβουλές του και μέσα από τα οράματά του ακόμα και μετά τον θάνατο. Θα συνεχίσει να ζει μέσα από τα παιδιά του, την παρακαταθήκη του παρόντος, και μέσα από τα εγγόνια του, την παρακαταθήκη του μέλλοντος.
Υπήρξε ένας απαράμιλλος οικογενειάρχης. Ο άνθρωπος που μεριμνούσε για όλα. Ο ίδιος που μπορούσε να τα κάνει όλα. Παντοτινός συνοδοιπόρος και στήριγμα της συζύγου και μητέρας μας. Υπήρξε ένας πατέρας που σπούδασε τρία παιδιά και τα στήριξε και στην επαγγελματική τους αποκατάσταση. Το όνειρό του για τρεις επιστήμονες έγινε ο άσβεστος πόθος του σπιτιού μας, απόλυτη προτεραιότητα γονιών και τέκνων, και μέσα από αυτόν τον στόχο ικανοποιήθηκε και η δική του ατυχία που δεν μπόρεσε ως νεαρός να σπουδάσει. Είχε πετύχει στις εξετάσεις του Οικονομικού Τμήματος της Νομικής αλλά λόγω της οικονομικής αδυναμίας και των δυσμενών συνθηκών της εποχής αντί να κάτσει στο φοιτητικό έδρανο του Πανεπιστημίου, έκατσε στο άχαρο και απρόσωπο κάθισμα ενός αεροπλάνου που τον οδήγησε στην ξενιτιά. Οι υποχρεώσεις και οι ανάγκες μιας δεκαμελούς οικογένειας, έψαχναν στήριγμα στο πρόσωπό του. Όμως οι άνθρωποι που είναι πλασμένοι να πετύχουν, αυτοί που είναι προορισμένοι να φτάσουν ψηλά, δεν βρίσκουν εμπόδια ικανά να αναχαιτίσουν την ορμή τους και να σταματήσουν την ακούραστη και αδιάκοπη πορεία προς την επιτυχία και την υλοποίηση στόχων και ονείρων.
Τα χρόνια της ξενιτειάς ήταν μια παρένθεση προς τους πραγματικούς του στόχους. Ήταν τα χρόνια που δούλευε, μάθαινε, δημιουργούσε για όλους και καθοδηγούσε τα νεότερα και πιο αδύναμα από τα αδέλφια του. Σύντομα γύρισε στην πατρίδα του για να δημιουργήσει την δική του οικογένεια και μετά ακολούθησε η εποχή της οικονομικής του ανεξαρτητοποίησης. Όχι μόνο της προσωπικής του ευμάρειας και εξασφάλισης, αλλά μέριμνα για όλους της οικογένειας. Στα χρόνια της ξενιτιάς βραβεύτηκε από νωρίς ως ένας από τους καλύτερους νέους επιχειρηματίες της εποχής του, και από τότε φάνηκαν οι ιδιαίτερες ικανότητες και τα σπάνια χαρίσματα που είχε.
Πολλές φορές αναφερόμαστε στην λαϊκή ρήση «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη». Εδώ όμως στεκόμαστε μπροστά σε μία εξαίρεση. Ένας άνθρωπος μόνος, έφερε την άνοιξη και την άνθιση για πολλούς που έζησαν γύρω του, αλλά και για τις επόμενες γενιές των απογόνων τους που ακολούθησαν. Ήταν οι συμβουλές του, ήταν ο τρόπος που αντιλαμβανόταν το μέλλον και την εξέλιξη των εποχών, ηταν η προοπτική του αύριο που τον καθιστούσε μοναδικό και ξεχωριστό ανάμεσα στους συγγενείς του, τους φίλους του, τους συνομήλικούς του και τον κοινωνικό του περίγυρο. Δεν άφηνε τίποτα να μένει πίσω. Με τις επιλογές του και την επίβλεψή του, όλα προόδευαν σε τακτική βάση.
Υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητός στον κοινωνικό του περίγυρο. Αποδεκτός από όλους. Απλός, ευχάριστος και καταδεκτικός προς όλους. Πάμπολλες ήταν οι φορές που κοινοί μας γνωστοί με σταματούσαν στο δρόμο για να ρωτήσουν πού ήταν ο κος Μιχάλης, αν είχαν αρκετό καιρό να τον δουν. Απολάμβανε της εκτίμησης και του σεβασμού, συμμετείχε σε συλλόγους, υπήρξε πρόεδρος του τοπικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Σποϊτών Καρπάθου που εδρεύει στο Μαρούσι, και απολάμβανε της φιλίας και της εκτίμησης όλων των πολιτικών προσωπικοτήτων της εποχής του, τόσο σε τοπικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Ο πατέρας μου πληρώθηκε με πίκρα και με αχαριστία από τους δικούς του ανθρώπους. Σαν να μην υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος της ζωής τους. Σαν να μην υπήρξε το θεμέλιο και το παράδειγμα για την σταθερότητα, την οικονομική, την επιχειρηματική και την οικογενειακή επιτυχία. Πρόσφερε σε όλους υψηλούς στόχους, και εισέπραξε αγνωμοσύνη, απάθεια και αποστασιοποίηση. Είδε όσους βοήθησε και όσους άνδρωσε οικονομικά και κοινωνικά, να εναντιώνονται τόσο στον ίδιο, όσο και στα παιδιά του. Ενώ η αλήθεια είναι ότι πρόσφερε και ωφέλησε τα άμεσα συγγενικά του πρόσωπα περισσότερο από ότι υποστήριξε τους ίδιους του τους γιους. Δυστυχώς με αυτό το παράπονο έφυγε από κοντά μας.
Οι άνθρωποι που έχουν μεγάλο εκτόπισμα στη ζωή αφήνουν και ένα μεγάλο κενό όταν αποχωρήσουν. Δεν έζησε μέσα στην υπερβολή, όπως συχνά στοχοποιήθηκε. Υλοποίησε την υπέρβαση, έκανε πραγματικότητα τις σκέψεις του, και έδωσε σε όλους μας το μάθημα ότι το μόνο που διαφοροποιεί έναν ξεχωριστό άνθρωπο από τους υπολοίπους είναι ένα μεγάλο όραμα και η άσβεστη θέληση να το υλοποιήσει. Εκεί που υπήρχαν αδιέξοδα, γκρεμοί ή ρέματα, ο πατέρας μου έβλεπε παρθένο και ανεξερεύνητο έδαφος. Έβλεπε νέες ευκαιρίες και χώρο για ανάπτυξη και πρόοδο. Υπήρξε ο μόνος άνθρωπος, που εγώ γνώρισα, που πέτυχε σε απόλυτο βαθμό υψηλούς στόχους, σε όλους σχεδόν τους σημαντικούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας: στον μορφωτικό – μέσω των παιδιών του -, στον οικονομικό, στον κοινωνικό, στον ανθρωπιστικό και ακόμα και στον θρησκευτικό, δεδομένου ότι ήταν θεοσεβής. Υπήρξε, συνάμα, μεγάλος ευεργέτης της Μητρόπολης Αμαρουσίου και ανέγειρε στην ιδιαίτερή μας πατρίδα μια από τις ομορφότερες εκκλησίες που κοσμούν και αποτελούν σημείο αναφοράς του χωριού μας. Είχε μια ολοκληρωμένη ζωή, που συνοδεύτηκε από μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Ένα σύγχρονο παράδειγμα προς μίμηση που γεννήθηκε, ανδρώθηκε και μεγαλούργησε ανάμεσά μας. Έτσι θα τον θυμάμαι πάντα.
Άξιος θα πω ότι ήταν στη ζωή. Άξιος και αξεπέραστος θα μείνει στη μνήμη μας. Άξιος στην οικογένεια, άξιος στην κοινωνία, άξιος σε όσα έκανε. Αεικίνητος, ακούραστος και οραματιστής των μεγάλων και ανυπέρβλητων στόχων. Δεν θα ζητούσα ποτέ να φτάσω στα χρόνια του. Θα ζητούσα να φτάσω τα έργα του. Και αυτός, ας είναι ο τρόπος που θα πω το προσωπικό μου ευχαριστώ στον πατέρα μου.
Ιωάννης Μιχ. Διακολιός
ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ
Από την κόρη του Μαίρη Μιχ. Διακολιού
Η τελευταία ολοκληρωμένη φράση που άκουσα από το μπαμπά μου, ήταν: «Εγώ θα κάνω το καλό, το σωστό και το προκομμένο».
Και αυτή ήταν η κοσμοθεωρία του. Με αυτό το δίδαγμα έζησε και αυτήν την κληρονομιά μας άφησε. Το να πηγαίνουμε μπροστά και πάντα να πολλαπλασιάζουμε ή έστω να προσθέτουμε σε αυτό που έχουμε.
Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε στα Σπόα, ένα μικρό ορεινό χωριό της Καρπάθου, μέσα στη φτώχεια, χωρίς τίποτα, εκτός από την αίσθηση των υποχρεώσεών του και ένα έμφυτο ταλέντο.
Το ταλέντο της έξυπνης, εμπορικής σκέψης.
Είναι αυτό το ταλέντο, που με τη σκληρή του δουλειά και την ευστροφία του μυαλού του, τον βοήθησε να δημιουργηθεί ο ίδιος, να δημιουργήσει συνθήκες οικονομικής ασφάλειας για την οικογένειά του και να δημιουργήσει και άλλους.
Για πολλούς έχει υπάρξει βοηθός, συμπαραστάτης και φίλος. Για πολλούς έχει υπάρξει η αιτία και η βάση της οικονομικής τους ανάκαμψης και ασφάλειας. Βέβαια, δεν εισέπραξε ευγνωμοσύνη από όλους.
Κι όμως, όταν τον χτύπησαν τα βέλη της αχαριστίας και της ζήλειας, τα δέχτηκε αγόγγυστα, χωρίς να απορρίψει ούτε τις επιλογές του, ούτε τους ανθρώπους που του τα έριξαν.
Στεκόταν απέναντί τους με απορία, άλλοτε τους δικαιολογούσε κιόλας, αλλά ποτέ δεν τους μίσησε.
Αντίθετα, τίμησε το καθήκον του απέναντι στους γονείς και τα μικρότερα αδέρφια του, όταν τον είχαν ανάγκη, προστάτευσε τη γυναίκα του κι εμάς, τα παιδιά του, και μας προσέφερε όσα περισσότερα μπορούσε.
Έβλεπε τον κόσμο, όχι όπως ήταν, αλλά όπως προέβλεπε ότι θα γινόταν στο μέλλον και έπαιρνε αποφάσεις δραστικές και άμεσες. Έπαιρνε ρίσκα. Ήξερε τι ήθελε και έθετε στόχους. Ήταν τολμηρός. Ήταν δραστήριος. Είχε άποψη. Ήταν δημιουργικός. Ήταν επίμονος. Ήταν αυστηρός.
Όμως, ήταν και ανθρώπινος.
Έβλεπε τους ανθρώπους όχι όπως ήταν, αλλά όπως θα έπρεπε να είναι, και εκπλησσόταν αυθόρμητα, με κάθε διάψευσή του. Κι είχε πολλές διαψεύσεις, έζησε πολλές απογοητεύσεις και εν τέλει δεν πρόλαβε να λάβει τη δικαίωση που άξιζε σε αυτά τα εγκόσμια πρακτικά θέματα.
Δικαιώθηκε όμως στα ουσιαστικά. Έφτιαξε με τη μητέρα μας μία οικογένεια, με μία σύζυγο που τον τίμησε, με παιδιά που τον σεβάστηκαν και που τα καμάρωνε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του και στα οποία κατάφερε να προσφέρει τη βάση για να μη ζήσουν τις στερήσεις που υπέφερε αυτός. Είδε τα εγγόνια του να μεγαλώνουν και πρόλαβε να δώσει συμβουλές και για την δική τους ανάπτυξη και πρόοδο.
Έζησε μία ζωή γεμάτη ιστορίες, κόπους, καρπούς και διδάγματα.
Το απόσταγμα της δουλειάς και της σκέψης του όμως, δεν ήταν τα υλικά αγαθά, αλλά αυτά που του πρόσφερε η διαδρομή του. Μικρά διαμαντάκια απλών, καθημερινών συλλογισμών, που όμως κρύβουν μέσα τους σοφία.
«Πλούτος δεν είναι πόσα λεφτά ή αξιώματα έχεις, αλλά πόσοι άνθρωποι σε αγαπούν», μου έλεγε συχνά.
Ποτέ δεν είχα καταλάβει ότι ο πατέρας μου είχε φίλους. Κι όμως, ξαφνικά, τώρα που τον χάσαμε, ήρθαν άνθρωποι να μου μιλήσουν για μικρά ή μεγάλα πράγματα που έκανε για εκείνους, ίσως όχι σπουδαία, αλλά που υποδήλωναν τη σκέψη και το ενδιαφέρον του, πράγμα που όλο και περισσότερο σπανίζει στην εποχή μας.
Άλλοι μου μίλησαν για τα κεράσματα που δέχτηκαν από εκείνον. Όχι γιατί ο καφές ή το αναψυκτικό είναι κάτι μεγάλο, αλλά για την ανοιχτωσιά και τη γενναιοδωρία με την οποία το πρόσφερε. Η κοινωνικότητα που είχε, ήταν ανυπόκριτη. Αγαπούσε τους ανθρώπους, τους μιλούσε εγκάρδια, τους θυμόταν και ενδιαφερόταν για εκείνους. Κι ό,τι προσέφερε, το έκανε από καρδιάς, με αγάπη και από εκτίμηση.
Ακούραστος, δεν βαριόταν ποτέ. Ήταν διαθέσιμος 24 ώρες το 24ωρο για τις ανάγκες του σπιτιού του. Ποτέ δεν έλεγε όχι. Πάντα ήταν έτοιμος, «στρατιώτης» όπως ο ίδιος έλεγε, πάντα είχε διάθεση να συζητήσει μαζί μας και να αναλύσει διάφορα θέματα που αφορούσαν την οικογένεια, πάντα είχε την προθυμία να μας υποστηρίξει σε κάθε μας θέμα, γιατί για εκείνον, το να είναι κολώνα και στήριγμα για εμάς ήταν στόχος ζωής.
Καλός πατέρας. Μας λείπει. Ακόμη και σήμερα έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτομαι θέματα και να λέω μέσα μου: «Θα ρωτήσω τον μπαμπά, θα ξέρει»
Πατέρα, δεν ξέρω αν σου πρόσφερα έστω και ελάχιστα από όσα φρόντισες εσύ για μένα. Δεν ξέρω αν ένιωσες πόσο σε ευγνωμονώ και σε ευχαριστώ για όλα. Δεν ξέρω αν κατάλαβες πως είχα συναίσθηση των πόσων σου οφείλω.
Σε θαύμαζα και σε θαυμάζω, σε αγαπούσα και σε αγαπώ.
Δεν ξέρω αν σου το είπα αρκετές φορές στο νοσοκομείο, που έλιωνες σαν το κερί, όπως δεν σου ταίριαζε. Κι όμως, ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές της αρρώστιας, μέσα σου είχες τη σπίθα της συνείδησης. Το μυαλό σου, το ισχυρότερο όπλο και ο πρώτος συνοδοιπόρος σου στη ζωή, δεν σε εγκατέλειψε ποτέ. Και η επιθυμία σου να είσαι μαζί μας σε έκανε να μην εγκαταλείπεις και να αντέχεις εκπλήσσοντας πολλές φορές τους γιατρούς σου.
Ήσουν δυνατή κράση και δυνατή ψυχή. Γι’ αυτό και ο Αρχάγγελος που έφερες το όνομά του και που την εκκλησία του οικοδόμησες, σε σεβάστηκε, και δεν σε πήρε με ρομφαία, αλλά από το χέρι, από τον ύπνο σου. Κι από τον ύπνο σου, σε οδήγησε στον αιώνιο ύπνο. Εκεί που κοιμάται το σώμα και αγρυπνά η ψυχή.
Έχεις να συναντήσεις πατέρα, μάνα, αδελφό και ανίψια, αλλά κυρίως να ενωθείς με το Δημιουργό σου που θα σου προσφέρει τη γαλήνη που τόσο σου άξιζε.
Μπορεί το εγκόσμιο ταξίδι σου να τελείωσε εδώ, αλλά η κληρονομιά και η μνήμη σου ζει και θα ζει μέχρι να ξανασυναντηθούμε στην αληθινή ζωή.
Επιτρέψτε μου να του απευθύνω και σύντομα μοιρολόγια όπως τα λέμε στην Κάρπαθο:
Έδυσ’ ο ήλιος ο λαμπρός, στο τέλος της ημέρας
Κι έσβησε από τη ζωή ξεχωριστός πατέρας
Εκπρόσωπος παλιάς γενιάς με στέρεες αξίες
Για πρόοδο, καταξίωση και σταθερές πορείες
Ακούραστος, δραστήριος, έξυπνος, προκομμένος
Εργατικός, δυναμικός και δημιουργημένος
Εμπορικό δαιμόνιο, μπροστά απ’ την εποχή σου
Αυτόν τον σπόρο πότιζες πάντα μες τη ζωή σου
Κερνούσες χαμογελαστά μέσα στα καφενεία
Τιμούσες τη συγγένεια, σεβόσουν τη φιλία
Πρόσφερες γνώση, συμβουλές σε όποιον το ζητούσε
Δεν συλλογίστηκες ποτέ αν θα το εκτιμούσε
Κι όταν κάποιοι σε πλήρωσαν με την αχαριστία,
Μέσα σου τους συγχώρησες αυτή την αμαρτία
Χριστούγεννα το έλαβες μπαμπά το κάλεσμά σου
Και θά βρεις τον μικρό Χριστό, ‘λοζώντανο μπροστά σου
Να σε αγγίξει τρυφερά, τον πόνο ν’ απαλύνει
Να σου προσφέρει και νερό από τη δική Του κρήνη
Κελαρυστό και γάργαρο για να σε ξεδιψάσει
Να σου λυτρώσει την ψυχή και να σε ξεκουράσει
Ήσουν πατέρας, σύζυγος, Στήριγμα κι οδηγός μας
Δεν είν’ υπερβολή να πω, ήσουν ο άνθρωπός μας
Αιωνία σου η μνήμη
Η κόρη σου, Μαίρη Μιχ. Διακολιού
ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ
Από τις ξαδέλφες του Μαρία και Μαριέττα Πολίτη και τα ανίψια του Εύη και Σωτήρη Πολίτη
Μιχάλη Αλησμόνητε, Απώλεια μεγάλη
Μες τις καρδιές μας θε να ζεις αν έφυγες και πάλι.
Φιλήσυχος, Καλόκαρδος και σεβαστός επίσης
Μαρούσι, Σπόα άφησες σε όλους αναμνήσεις.
Έχεις μια θέση σίγουρα εις του Χριστού τη βάντα
Όσοι και αν σε γνωρίσανε θα σε θυμούνται πάντα.
Θα τη θυμούμαι όσο ζώ, Μιχάλη, τη μορφή σου
Μένω πολύ υπερήφανη που ήσουν συγγενής μου.
Στου μαύρη Άδη τα σκαλιά θε να’ βρεις τους γονείς σου,
το Θείο και τη Θεία μας κι όλους τους συγγενείς σου.
Ο Θείος και η Θεία μου θε νά’ ναι πικραμένοι
π’ άφησες τη Σοφία μας, την καλοπαντρεμένη.
Δεν ήτο που το χέρι σου, γιατί ο Θεός ορίζει
Στου παραδείσου τις δροσιές μέσα να σε καθίσει.
Έφυγες από τη ζωή απάνω στα καλά σου
Και άφησες τη Σοφία σου, εγγόνια και παιδιά σου.
Μόνο καλά μπορεί κανείς για σένανε να λέει
Μαρούσι, ΗΠΑ, Κάρπαθο, τη νιότη σου να κλαίει.
Του ξεστρατά που κοίταζες , Ξάδερφε να γυρίσεις
Το μοναστήρι πού’ καμες να ‘ρθείς να λειτουργήσεις.
Και τότε θά ‘ρθουμε κι εμείς, κοντά σου να βρεθούμε
Στα τόσα μεγαλεία σου, να ευχαριστηθούμε.
Πάντα θα σε θυμόμαστε και θα σ’ αναζητούμε
Τις τόσες καλοσύνες σου ποτέ δεν τις ξεχνούμε.
Το χώμα εις τη νιότη σου πανάλαφρο να γίνει
Η μνήμη σου σε όλους μας αξέχαστη θα μείνει.
Η Εύη κι ο Σωτήρης μου, Μιχάλη μας σε κλιούσι
Γιατί μέσα στα σπίτια μας ‘ε σε ξαναθωρούσι.
Εις μνήμη του Μιχάηλ Ι. Διακολιού
Από τις εξαδέλφες Μαρία, Μαριέττα Πολίτη και παιδιά (Εύη και Σωτήρη Πολίτη).
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Από την ανιψιά του Εύη Βασ. Διακολιού
Θείε μου Μιχάλη Διακολιέ!
Δεν ξέρω πώς γράφεται ο αποχαιρετισμός όταν η καρδιά αρνείται να δεχτεί πως είναι αληθινός. Οι λέξεις μοιάζουν φτωχές, μικρές, μπροστά σε όσα ήσουν και σε όσα μας ένωναν.
Ήσουν ο αδελφός του πατέρα μου, κομμάτι από το ίδιο αίμα, από την ίδια ρίζα. Και τώρα φεύγεις για να τον συναντήσεις, στο ίδιο χώμα που φιλοξενεί κι εκείνον, και τον αδελφό μου.
Αρνούμαι να κάνω την παραδοχή πώς ο κύκλος της απώλειας μεγαλώνει και είναι σκληρός για την οικογένειά μας. Η κηδεία σου, παραμονή Χριστουγέννων, στη γειτονιά μας στο Μαρούσι… μέρα που κανονικά μυρίζει γιορτή ελπίδα και προσμονή, φέτος θα μυρίζει απώλεια και σιωπή.
Μας δένουν τόσα πολλά, Θείε μου. Όχι μόνο οι συγγένειες και τα ονόματα, αλλά η ίδια η ζωή. Οι αναμνήσεις μου, τα παιδικά μου χρόνια, οι στιγμές που τότε φαίνονταν απλές και τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύτιμες ήταν. Τα ξαδέλφια μου, οι γιορτές, τα οικογενειακά τραπέζια.
Πονάει που δεν θα σε ξαναδώ να περπατάς στους δρόμους της γειτονιάς μας. Πονάει η εικόνα αυτής της διαδρομής στο νεκροταφείο του Αμαρουσίου, εκεί όπου βρίσκονται ήδη τόσοι δικοί μας. Μα θέλω να πιστεύω πως δεν είσαι μόνος. Πως πας σε γνώριμα χέρια, σε γνώριμες αγκαλιές…
Μεγαλώσαμε πολύ κοντά σου. Εσύ με τον μπαμπά ήσασταν αχώριστοι και αγαπημένοι.
Θυμάμαι τις φορές που ερχόσουν σπίτι μας. Νοιαζόσουν για τους βαθμούς μας στο σχολείο, ήθελες να διαπρέψουμε και εμείς, να ξεχωρίσουμε για τη διαγωγή μας.
Φάγαμε ζεστό ψωμί μαζί, μα και τα καλύτερα στα τραπέζια που οργάνωνες. Μας πρόσεχες και μας τιμούσες σε όλα. Πάντα ήσουν εκεί και αυτό δεν ξεχνιέται.
Ήσουν ένας και μοναδικός. Ακόμη και εδώ στην εκκλησία που γίνεται η νεκρώσιμος σου αύριο, υπήρξες μεγάλος ευεργέτης.
Είσαι τόσο δημοφιλής που δεν υπάρχει άνθρωπος να μην σε γνωρίζει και αυτό μας τιμούσε πάντα σαν οικογένεια. Τα κεράσματα σου; τα τραπέζια σου; Κανείς σαν εσένα ! Η συνεισφορά σου στα κοινά τεράστια.
Δημιούργησες όσα κανείς, άφησες τεράστια παρακαταθήκη ζωής. Δεν υπήρξε εμπόδιο το ότι ήσουν από φτωχή οικογένεια. Το μυαλό σου, οι μόχθοι σου και η θέληση σου τα κατάφεραν όλα.
Ήσουν το μυαλό της οικογένειας και στήριγμα στα αδέλφια σου και ήθελες το καλύτερο και για τα ανίψια σου και τους ανθρώπους γύρω σου. Η τεράστια αυτή παρακαταθήκη αντανακλάται στα ίδια σου τα παιδιά, το Γιάννη, τη Μαίρη, το Μίνο που σήμερα στέκουν τραγικές φιγούρες στο δράμα που ξετυλίγεται, μα και στα εγγόνια σου που τόσο προστάτευες και θαύμαζες.
Ο αγαπημένος σου αδελφός Βασίλης -και πατέρας μου, έφυγε πρώτος και ξέρω πως για σένα ήταν μεγάλο πλήγμα στη καρδιά και πόνος βαρύς. Νιώθω τα ξαδέλφια μου γιατί οι γονείς μας δεν είναι κοινοί γονείς, είναι υπεράνθρωποι, είναι γίγαντες με τεράστιες σωματικές δυνάμεις, κατέβαλαν τεράστιους κόπους, δίνουν Ψυχή στους στόχους τους και τα αισθήματα τους είναι άπειρα και ανεξίτηλα. Όλα έχουν ένα σκοπό… «το καλύτερο».
Υπήρξες πραγματικά κολόνα ακλόνητη για την οικογένεια σου, ταγμένος με πάθος στο καλό των παιδιών σου και των ανθρώπων γύρω τους. Αυτή είναι η διαφορά και για αυτό η απώλειά σου θα έχει τεράστιο αντίκτυπο στις ζωές μας και στις ζωές των παιδιών μας.
Εύχομαι το χώμα που θα σε σκεπάσει Θείε μου να είναι ελαφρύ και η ψυχή σου αιθέρια. Στα ξαδέλφια μου, στα εγγονάκια σου και στη θεία μου τη Σοφία, τη σύζυγο σου που είχες πάντα με σεβασμό δίπλα σου μια ολόκληρη ζωή, και που έχασε το στήριγμα της, στέλνω από μακριά τα πιο βαθειά μου συλληπητήρια εγώ και η οικογένεια μου και παρακαλώ το Θεό να σας δώσει δύναμη και κουράγιο αυτές τις δύσκολες ώρες.
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σας ευχηθώ τέτοιες Άγιες μέρες Ευτυχισμένα Χριστούγεννα, μα ξέρω πως ο πατέρας μου, ο Γιάννης μας, η γιαγιά η Μαρία, ο παππούς, ο ξάδελφος μου Γιάννης θα σε καλοδεχτούν, δεν θα νιώσεις μόνος …
Η οικογένεια μεγαλώνει στην απέναντι μεριά… και το τραπέζι έχει περισσότερους… Στο τραπέζι εκείνο που μια μέρα θα ανταμώσουμε όλοι για να αναπολούμε τα παλιά χωρίς διαφορές, γυμνοί από πάθη και γεμάτοι από αγάπη και νοσταλγία για τη «ψεύτικη» ζωή …
Τελευταίο καλοκαίρι μετά από χρόνια που είχα να σε δω, κάτσαμε μαζί στο τραπέζι στο γάμο της Πλουσίας. Τυχερό ήταν, για να έχω μια τελευταία θύμηση από εσένα. Οι συμβουλές σου θησαυρός και η θετικότητα σου συνοδοιπόρος.
Αδύνατος ήσουν και εγώ τόσο άρρωστη…
Μου έσφιξες το χέρι ακόμη θυμάμαι τη δύναμη σου.
Αντίο, θείε μου. Ή ίσως όχι αντίο… ίσως ένα «θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου». Στις μνήμες μου, στις ιστορίες μας, στους ανθρώπους που αγαπώ και που μας ενώνουν ακόμα. Εκεί θα ζεις.
Με πόνο και αγάπη,
Αντίο Θείε Μιχάλη Διακολιε
Με πολλή αγάπη και βαθειά θλίψη η ανιψιά σου
Εύη Β Διακολιού
και τα ανίψια σου Δημήτρης – Γιάννης και Μαρία Παναγιώτη Παπαντωνίου
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Από την συννυφάδα του Φανή Αναστασιάδη – Σισαμή
Ρόδος, 20 Δεκεμβρίου 2025
Αγαπημένη μας αδελφή Σοφία,
Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του αγαπημένου σου συζύγου, Μιχαήλ Ιωάννου Διακολιού.
Θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια.
Τα λόγια μοιάζουν φτωχά μπροστά στον πόνο αυτού του απροσδόκητου δράματος…
Όμως θέλουμε να ξέρεις πως η σκέψη και η καρδιά μας είναι κοντά σε σένα και τα παιδιά.
Ο μπατζανάκης υπήρξε ένας άνθρωπος χαρισματικός, ξεχωριστός, ευγενικός, χουβαρντάς, προικισμένος με εξυπνάδα και δημιουργικό πνεύμα. Αυτοδημιούργητος, εργατικός, διορατικός.
Νέος στην Αμερική, με μυαλό και όραμα, ώριμος στο Μαρούσι και την Κάρπαθο με υπομονή και εγκαρτέρηση κατάφερε να δημιουργήσει σπουδαίο έργο και να αφήσει μεγάλη παρακαταθήκη.
Σεβαστή μου κουνιάδα, χάνεις ένα σύζυγο άρχοντα, στοργικό, αφοσιωμένο, μια μεγάλη αγκαλιά ανοιχτή για όλους. Το στήριγμα και την ασφάλειά σου. Μακάρι να βρίσκεις την παρηγοριά στην αγάπη που μοιραστήκατε, τα όσα βιώσατε μαζί και την παρουσία των εξαίρετων παιδιών και εγγονιών σας.
Ο Μιχάλης ήταν σπουδαίος οικογενειάρχης. Μεγάλωσε, μόρφωσε, προίκισε και τα τρία του παιδιά. Φρόντιζε μέχρι την τελευταία του πνοή παιδιά κι εγγόνια με πράξεις.
Αγαπημένοι μου Μαίρη, Γιάννη, Μίνο,
χάνετε τον πολύτιμο πατέρα σας ξαφνικά και αναπάντεχα.
Μεγάλος ο πόνος και δυσαναπλήρωτο το κενό. Η αγάπη, που σας έτρεφε και οι όμορφες αναμνήσεις ας είναι παρηγοριά στο δρόμο της ζωής σας. Η ευχή του ας προστατεύει εσάς και τις οικογένειές σας.
Ευχόμαστε δύναμη, κουράγιο και υπομονή σε όλους σας.
Αγαπημένε μας Μιχάλη, καλό παράδεισο.
Η μορφή σου θα ζει στην καρδιά μας και σε όσων σε γνώρισαν.
Δώσε μία αγκαλιά στον μπάρμπα τον Αντώνη, στον πεθερό και την πεθερά μέρες που είναι.
Αιωνία η μνήμη σου!
Φανή Αναστασιάδη Σισαμή
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Από την βαφτισιμιά, Έβελυν Κ. Λιγνού
Αγαπημένε μου νονέ Μιχάλη,
Σήμερα οι λέξεις βαραίνουν, γιατί καλούνται να χωρέσουν μια αγάπη μεγάλη και μια απουσία που πονά.
Ήσουν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από νονός ήσουν στήριγμα, ήρεμη δύναμη, μια καρδιά ανοιχτή που ήξερε να δίνει χωρίς να ζητά.
Στοργικός, διορατικός, καλός και σοφός, είχες τον τρόπο να βλέπεις την ψυχή μας και να μας δείχνεις τον δρόμο με απλότητα και αλήθεια.
Θα μου λείψουν αφόρητα τα απογεύματα στο χωριό, στο Διαπόρι. Πόσες φορές δεν με χαιρετούσες ερχόμενη, από το μπαλκόνι σου …
Εκεί όπου ο χρόνος έμοιαζε να σταματά και η ζωή να γίνεται πιο καθαρή. Οι στιγμές δίπλα σου, οι κουβέντες χαμηλόφωνα ειπωμένες, οι σιωπές που δεν ήταν ποτέ άδειες. Εκείνες οι ώρες δεν ήταν απλώς αναμνήσεις, ήταν μαθήματα ζωής, ρίζες που κρατάω χαραγμένες βαθιά στην καρδιά μου .
Η παρουσία σου είχε μια γλυκύτητα που καθησύχαζε. Με μια ματιά, με ένα χαμόγελο, ήξερες να δίνεις παρηγοριά και ελπίδα.
Η σοφία σου δεν ήταν λόγια μεγάλα, αλλά τρόπος ζωής. Κι αυτό το παράδειγμα θα το κουβαλώ πάντα μέσα μου.
Τώρα φεύγεις για ένα ταξίδι αλλιώτικο. Θέλω να πιστεύω πως θα συναντήσεις τον μπαμπά μου, που τόσο αγαπούσες.
Η σκέψη πως θα είστε ξανά μαζί, πως θα μοιράζεστε ξανά εκείνη τη σιωπηλή κατανόηση και την αγάπη σας, απαλύνει λίγο τον πόνο του αποχαιρετισμού.
Ίσως κάπου εκεί, να συνεχίζετε τις κουβέντες που δεν πρόλαβαν να τελειώσουν εδώ.
Σε αποχαιρετώ με δάκρυα, αλλά και με βαθιά ευγνωμοσύνη. Για όσα μου έδωσες, για όσα με έμαθες, για όσα ήσουν.
Η απουσία σου θα είναι πάντα αισθητή, μα η αγάπη σου θα με συνοδεύει σε κάθε μου βήμα.
Να είναι ο δρόμος σου φωτεινός, γαλήνιος και γεμάτος φως..
Καλό σου παράδεισο, αγαπημένε μου νονέ Μιχάλη.
Ειλικρινή και θερμά συλλυπητήρια,
Στην αγαπητή μου νονά Σοφία,
Στον αγαπημένο μου νονό Γιάννη και Ματίνα,
Στην Μαίρη, στον Μηνά, στην Φουλιτσα,
Σε όλα τα λατρευτά του εγγονάκια
Έβελυν Κ. Λιγνού
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Από την ανιψιά του Καλλιόπη Σισαμή – Παλιβού
Θεία μας Σοφία και αγαπητά μας ξαδέλφια,
Οι λέξεις δε μπορούν να στεγνώσουν τα δάκρυα σας και οι αγκαλιές δε μπορούν να ανακουφίσουν τον πόνο σας…..ευχόμαστε όμως οι προσευχές μας να βοηθήσουν τη ψυχή σας, αυτές τις δύσκολες στιγμές !
Η απώλεια του θείου του Μιχάλη, μας συγκλόνισε και μας στεναχώρησε όλους, πολύ !
Είχαμε τη τιμή και τη χαρά να μοιραστούμε μαζί του μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μας, την βάφτιση των παιδιών μας και Θυμάμαι χαρακτηριστικά την φωνή του να μου λέει
<<σας αγαπάμε, είστε δικά μας παιδιά >>! ! !
θείο….αφήνεις ένα δυσαναπλήρωτο κενό! ! !
Με πόνο καρδιάς- εκφράζουμε τα πιο θερμά μας και ειλικρινή συλλυπητήρια, προσευχόμαστε να έχει καλό παράδεισο η ψυχούλα σου και εξ’ ύψους παρηγοριά σ’ όλη την οικογένεια !
Καλλιόπη Σισαμή – Παλιβού
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΠΟΪΤΩΝ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ «Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ»
Μέσω της παρούσας επιστολής, το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου μας, εκπροσωπώντας την παροικία του χωριού μας στην Αττική, εκφράζει τα ειλικρινή και θερμά του συλλυπητήρια για την απώλεια του αγαπημένου σας προσώπου και συμμετέχει με σεβασμό στο βαρύ πένθος σας.
Μεγάλη υπήρξε η εκτίμηση στο πρόσωπο του Μιχαήλ Διακολιού από το Σύλλογό μας. Η παρουσία του, το ήθος, η καλοσύνη και η προσφορά του προς τον Σύλλογο και την Κοινότητά μας άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα και θα μνημονεύονται με σεβασμό και ευγνωμοσύνη.
Ο εκλιπών υπήρξε άνθρωπος με αγάπη για τον τόπο του, ενεργό ενδιαφέρον για τα κοινά και διάθεση προσφοράς, στοιχεία που τον κατέστησαν ιδιαίτερα αγαπητό και ξεχωριστό σε όλους μας. Η απώλειά του δεν βαραίνει μόνο την οικογένειά του, αλλά και ολόκληρη την κοινότητα του χωριού μας.
Ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του, ο Σύλλογός μας αναγνωρίζει και τιμά την προσφορά του, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του για όσα πρόσφερε με ανιδιοτέλεια και συνέπεια.
Ευχόμαστε ολόψυχα δύναμη και κουράγιο σε εσάς και τους οικείους σας. Ας είναι η μνήμη του Μιχαήλ Διακολιού αιώνια.
Με εκτίμηση και σεβασμό,
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
Ο Πρόεδρος
Λιγνός Ιωάννης
Η Γενική γραμματέας
Ειρήνη Κεράτσα