Η γυναίκα με τη λύρα, μορφή βυζαντινή, δυναμική Ολυμπίτισσα, άνθρωπος του σπιτιού μας, η Θετεκούλα του Μωραΐτη, Απόκριες, στο Πλατύ στην Όλυμπο, το 1964. Κρατά με περισσή χάρη και λεπτότητα, όπως κρατάμε τα ιερά, τα έμψυχα, τα πολύτιμα, τη λύρα τ’ αντρός της, του λυράρη Μιχ. Νταργάκη.
Θετεκούλα του Μωραΐτη
Ο αείμνηστος φωτογράφος Κωνσταντίνος Μάνος, χάρισε στην στιγμή το βάθος της αιωνιότητας.
Η Θετεκούλα αγαπούσε την Όλυμπο, το χορό, τα μυρτοπούλια και τις γάτες.
Διακρινόταν για την οξύνοια, την ετοιμολογία και την ευγλωττία της. Ήταν περήφανη, αυστηρή και πολλές φορές εύθικτη και ευέξαπτη. Άξια, εργατική, μερακλήδισσα, λάτρης του “ωραίου”. Έραβε, ύφαινε, σχεδίαζε, κεντούσε, τραγουδούσε μα προπάντων χόρευε… Κι όταν δε χόρευε πια, μάθαινε τα παιδιά της γειτονιάς χορό “παίζοντας” μουσική με το στόμα, αφού δεν είχαμε κασετόφωνα, ούτε ρεύμα μέχρι το 80.
Με πλήρη διαύγεια πνεύματος και αστείρευτη ζωντάνια νοηματοδοτούσε την ύπαρξη της μέχρι την τελευταία της πνοή.
Αφήνοντας πίσω έναν αιώνα ζωής, φτερούγισε ψηλά, ένα χειμωνιάτικο βράδυ σαν απόψε 22/1/2013.
Η φωτογραφία της κοσμεί το Μουσείο Λαϊκών Οργάνων και το μνήμα της στο Κοιμητήρι της Ολύμπου.
Από τον φετινό Γενάρη, στον τόπο μου, όπου οι άνθρωποι έχουν ένα κατάδικό τους τρόπο να συνομιλούν με το επέκεινα, θα μνημονεύεται στην αγία πρόθεση μαζί με τ’ όνομά της, τ’ όνομα του φωτογράφου, που απαθανάτισε, με την ποιητική του ματιά, όψεις της κοινωνίας της Ολύμπου τη δεκαετία του 60. Στο γλέντι της φωτογραφίας ο δάσκαλος ο Παυλίδης του ‘πε μαντινάδα : «Φαίνεται πως η Όλυμπος αγαπητή σας θα ‘ναι γι’ αυτό την επισκέπτεστε κύριε Κώστα Μάνε». Η ωραιότητα των ψυχών μέσα στην ανάμνησή τους!
Ποιος ξέρει; ίσως σ’ ένα Πλατύ, εκεί στον χώρο τον άχρονο, ο φακός του να κοινωνήσει ξανά το βαθύ, μελαγχολικό βλέμμα, στη θεία λειτουργία του γλεντιού μιας μεγάλης γιορτής.
Ας είναι η ψυχή τους αναπαμένη και η μνήμη τους αιώνια!
